Milan schoof zijn schoen over het zand onder het muurtje. Achter het sportveld waren de lampen nog aan, al was er niemand meer die er iets aan had. Ravi zat naast hem, met zijn handen tussen zijn knieën. Af en toe reed er een auto voorbij.

Ze hadden allang naar huis kunnen gaan. Toch bleven ze zitten. Bij Ravi kon dat. Die begon niet over voetbal zodra het een tijdje stil was en pakte ook niet meteen zijn telefoon. Milan trok een streep in het zand en begon te vertellen.

Eerst ging het over school. Over anderen die altijd leken te weten wat ze moesten doen. Die ergens binnenkwamen en gewoon gingen zitten, terwijl hij eerst keek wie er waren en waar nog een plek vrij was. Hij kon uren bezig zijn met een opmerking die de rest allang vergeten was. Meestal lachte hij op het juiste moment en haalde hij zijn schouders op. Voor zover hij kon zien, vond iedereen dat hij zich prima redde.

Toen ging het over Sophie. Haar naam liet nog even op zich wachten, maar Ravi wist al over wie het ging.

Bij haar lette Milan op alles. Zijn handen zaten in de weg, zijn stem klonk anders en zodra hij iets had gezegd, wist hij hoe het beter had gekund. “Ik zeg gewoon iets stoms,” zei hij tegen het zand. “Of niks. Dat is eigenlijk nog erger.” Soms keek ze naar hem op een manier waar hij de hele middag op kon teren. Daarna stuurde ze een kort antwoord en kon hij opnieuw beginnen. Hij werd er zelf ook moe van.

Ravi liet hem uitpraten. Morgen zou Milan er misschien spijt van hebben dat hij zoveel had verteld, maar op dat muurtje voelde het niet zo. De lantaarnpaal stond net te ver weg om elkaar goed te kunnen aankijken.

Toen hij stilviel, zei Ravi eerst niets. Daarna begon hij op te noemen wat hij zelf zag, een beetje onhandig, alsof hij dat nog nooit had gedaan. Dat Milan voor iemand opkwam zonder eerst uit te rekenen wat de anderen ervan zouden vinden. Dat mensen makkelijk naast hem kwamen zitten. “Dat zie jij zelf niet zo,” zei hij. Milan herkende wel de keren waarop hij te lang nadacht, maar niet dat hij anderen op hun gemak stelde. Ze kenden elkaar al jaren; kennelijk had Ravi opgelet.

“Jij staat de hele tijd in zo’n kamer vol spiegels,” zei Ravi. Hij zocht even naar woorden. “En dan kijk je bij elke spiegel of het wel goed genoeg is.”

Milan hield zijn schoen stil. Het was een vervelende vergelijking, vooral omdat hij er weinig tegenin kon brengen.

Hij had gehoopt dat Ravi zou zeggen wat hij moest doen. Een bericht sturen, wachten, iets proberen. Liefst met een garantie erbij. Maar Ravi had geen plan klaarliggen. “Ik weet het ook niet,” zei hij. “Misschien vindt ze je leuk, misschien nog niet. Je hoeft er geen proefwerk van te maken.”

Dat snapte hij wel. Alleen zou hij morgenochtend toch weer als eerste op zijn telefoon kijken.

Na een tijdje stond Ravi op en gaf hem een tik tegen zijn schouder. Onderweg praatten ze over iets anders, over voetbal zelfs. Milan hoefde niets terug te nemen en ook geen grap te maken om het goed te praten.

*

Bij Elise stond de televisie aan. Sophie zat aan de andere kant van de bank, een kussen tegen zich aan, en pakte haar telefoon. Ze keek, legde hem neer en pakte hem even later weer. Elise had van de serie inmiddels ook niet veel meegekregen.

Bij de vierde keer keek ze Sophie aan. Sophie legde haar telefoon neer alsof ze er alleen even de tijd op had willen zien.

Het ging natuurlijk over Milan.

Een week eerder had hij steeds naast haar gestaan, tijdens een middag met vrienden. Een keer kon toeval zijn. Twee keer ook nog. Sophie was tot vier gekomen. “Vier keer is geen toeval meer,” zei Elise, en Sophie gooide het kussen naar haar toe. Elise ving het op. Daarna zette ze de televisie uit.

Sinds die middag was er namelijk weinig gebeurd. Milan was aardig, lachte om haar opmerkingen en keek soms al naar haar voordat zij hem opmerkte. Maar als de anderen even wegwaren of het gesprek tussen hen bleef hangen, vond hij altijd iets om zich mee bezig te houden. Iemand aan de andere kant van het plein, zijn tas, een bericht op zijn telefoon.

Sophie had daar een verklaring voor. Hij vond haar waarschijnlijk niet leuk genoeg. Misschien was er iemand anders. Wie dat dan moest zijn, wist ze niet, maar er waren meisjes die minder moeite hadden met dit soort dingen. Die hoefden vast geen kwartier naar drie woorden op een scherm te kijken.

“Welke meisjes?” vroeg Elise. “Noem er maar eentje.” Dat kon Sophie niet. Die meisjes verschenen vooral als zij zichzelf ergens van wilde afpraten.

Sophie trok haar knieën op. Ze wilde gewoon weten waar ze aan toe was. Dat leek haar toch geen overdreven wens. “Misschien weet hij het zelf ook niet,” zei Elise. “Hij doet ook altijd een eeuwigheid over een bericht in de groepsapp.” Sophie moest lachen. Milan, onzeker? Zo had ze hem nooit gezien. Zijn stiltes had ze steeds op zichzelf betrokken.

Nu opende ze hun gesprek opnieuw. Het laatste bericht was van hem, twee dagen geleden, over iets op school. Zij had met een duimpje gereageerd.

Ze hield het scherm naar Elise toe. Die keek ernaar, toen naar haar, en zei niets.

Een duimpje. Sophie had het gestuurd omdat ze niet wist wat ze verder moest zeggen. Van Milan verwachtte ze kennelijk dat hij daar belangstelling in herkende.

Ze typte een bericht, las het terug en verwijderde het. De tweede poging hield het nauwelijks langer vol. Elise wachtte zonder over haar schouder mee te kijken. Uiteindelijk legde Sophie de telefoon op de bank. Morgen dan maar.

Elise zette de serie weer aan. De mensen op het scherm waren inmiddels ergens anders en hadden blijkbaar iets belangrijks meegemaakt. Geen van beiden deed moeite om het nog te volgen.

*

Een paar dagen later stond Sophie bij het fietsenrek. Haar tas hing over één schouder en ze keek op haar telefoon. Milan zag haar vanaf de deur. Er liepen genoeg mensen tussen hen in om gewoon door te lopen zonder dat iemand het zou merken.

Hij vertraagde even. Toen liep hij naar haar toe.

Sophie keek op en stopte haar telefoon weg. “Hé,” zei ze. “Hé,” zei Milan. Hij hield zijn handen in zijn zakken. In de gesprekken die hij thuis alvast had gevoerd, had hij veel meer te vertellen gehad. Daar was hij grappig geweest en wist hij na iedere opmerking hoe hij verder moest. Nu kon hij alleen vaststellen dat zij ook naar huis ging.

Ze haalde haar fiets uit het rek. Hij liep mee.

Na een stukje keek Sophie naar hem en wees terug, in de richting van zijn huis. “Jij woont toch die kant op?” Hij knikte. Veel meer dan dat viel er niet te zeggen.

Sophie begon te lachen. Milan voelde zijn wangen warm worden, maar moest zelf ook lachen. Zijn poging om achteloos een eindje mee te lopen was wel erg makkelijk doorzien. “Ik had het me handiger voorgesteld,” zei hij.

“Doe je dat vaker?” vroeg ze. “Dingen van tevoren bedenken?” Milan keek naar haar stuur en gaf het toe. Bij haar vooral.

Ze liepen wat langzamer. “Bij jou kan ik nooit zien wat je van me vindt,” zei hij. Sophie keek zo verbaasd dat hij even dacht iets verkeerds te hebben gezegd. Maar zij bleek zich juist af te vragen wat hij van háár vond.

Milan wilde eerst zeggen dat je dat toch wel kon merken. Alleen kwamen er allemaal voorbeelden in hem op die niet hielpen. De keren dat hij met iemand anders was gaan praten zodra hij te lang naast haar stond. De berichten die hij had geschreven en gewist. Het moment waarop ze alleen waren geweest en hij dringend zijn tas had moeten controleren.

Sophie zei dat hij juist zo afstandelijk had gedaan. Daarna begon ze over haar duimpje en werd ze zelf rood.

Het duurde even voordat ze weer verder liepen. Ze moesten lachen om dingen waar ze allebei dagen over hadden nagedacht. Sophie bonkte met haar fiets over een paar scheve stoeptegels. Milan bleef naast haar.

Over Ravi vertelde hij niets. Sophie hield haar avond bij Elise ook voor zich. Ze praatten over school en over de middag waarop hij steeds naast haar was komen staan. Sophie had het dus wel gemerkt. “Vier keer,” zei ze. Milan ging niet na of dat klopte.

Haar hand raakte de zijne. Hij keek even opzij, maar zij keek voor zich uit. Het gebeurde nog eens. Bij de derde keer pakte hij haar hand. Ze verlegde haar vingers een beetje en duwde met haar andere hand de fiets verder.

Ze waren inmiddels een heel eind van zijn huis. “Je loopt wel de verkeerde kant op,” zei Sophie. “Ik weet het,” zei hij. De terugweg kon wachten.

Bij de kruising hielden ze stil. Hier moest ze rechtsaf. Milan keek naar haar fiets, naar de straat en weer naar haar. Hij was alweer bezig uit te zoeken hoe je op een fatsoenlijke manier afscheid nam, toen ze haar fiets tegen haar heup liet rusten en haar armen om hem heen sloeg.

Hij had even nodig om zijn handen uit de weg te krijgen.

Daarna bleef ze nog dichtbij staan. “App me even,” zei ze. Hij knikte. “Maar niet pas na drie dagen nadenken.” Ze lachte erbij, en Milan begreep dat Ravi niet de enige was die had gemerkt hoe lang hij over dingen deed.

Sophie stapte op. Milan bleef staan tot ze de hoek om was. Toen pakte hij zijn telefoon en opende het gesprek met Ravi. Hij typte dat Ravi gelijk had gehad. Zijn duim bleef boven de verzendknop hangen. Hij las het nog een keer en wiste het.

Ravi zou het wel horen. Nu nog even niet.

Milan stopte zijn telefoon weg en draaide zich om. Bij het fietsenrek zou het inmiddels stil zijn. Hij moest nog langs het sportveld en daarna het hele stuk naar huis.

Na een paar stappen pakte hij zijn telefoon opnieuw. Hij zocht Sophies naam en stuurde dat hij nu toch echt de goede kant op liep. Hij las het niet eerst terug.

Illustratie bij De andere kant: twee silhouetten tussen een sportveld en een huiskamer, verbonden door dunne lichtlijnen.
De andere kant — de omweg naar elkaar.

Links het muurtje achter het sportveld, rechts de bank bij Elise. Bovenin de krassen van berichten die nooit verstuurd zijn. Onderin loopt de omweg door.

Twee dunne lijnen zoeken elkaar door het beeld en komen samen in één warm punt. Daar raken hun handen elkaar.

Het beeld is bedoeld om na het lezen te bekijken.